Ja, er is wel een kans dat ik eens gek word. Nou ja, jullie zullen het dan gek noemen, want het heeft natuurlijk een naam nodig en een plek. Het zou eigenlijk vooral een afscheid zijn, een betreden van een wereld die niet zo mag heten omdat hij grenzeloos is. Dat zal wel die kosmische ervaring zijn, die psychotici soms pogen te vertalen naar de gekaderde horizon van de onverlorenen.
Het zou een hele mooie gekte zijn. Een soort verzwolgen zijn in liefde. Ik stel me voor dat het zo zou kunnen gaan als bij Nietzsche. Dieren zijn liefde, dat zou ik heel sterk kunnen voelen. Ja, ook ik zou een dier snikkend om de hals kunnen vallen. Maar het zou een gebeurtenis van oneindige liefde zijn en niet van droefenis. Is die gebeurtenis, van Nietzsche en het paard, niet onterecht ondergedompeld in tragiek? Wij verloren Nietzsche, maar ik weet niet of Nietzsche heeft verloren.
Een einde, ja. En een opening. Het schijnt dat Nietzsche nooit meer sprak, geen woord meer aan klank of papier toevertrouwde na zijn omhelzing met het paard. Wat kun je ook nog met woorden en het noemen van de dingen, zodra je je zwaarte, het ‘ik’ dat op je schouders drukte en je beide benen stevig met de aarde verankerde, verruild hebt voor de kosmos? Twee benen in een zee van liefde.
Stille oceaan
Kolkt in oneindigheid
Mirthe van Popering 