Hé, jij!

Het is ongelooflijk hoe iedereen hetzelfde verhaal vertelt, hoe alles uiteindelijk in dat ene verhaal schuilt. En dan maar roepen dat we geen groot verhaal meer hebben! We leven allemaal in hetzelfde sprookje dat ons helpt om ’s nachts te slapen, of dat ons juist de slaap ontneemt. Geen Disney nee. Sprookjes hoeven niet altijd goed af te lopen. Ligt er maar net aan welke rol je speelt en wie mag vertellen.

Elk leven – dat verhaal waar we allemaal in zitten – gaat over vragen, zelfs al stel je ze nooit. Een vraag niet stellen is toch een antwoord geven, want je bent er en je doet iets. Wie ben je dan, en waarom (doe je zo)?

Dat we allemaal verplicht uniek zijn, gevangen in onze eigen blik, dat smalle vizier van waaruit we zoeken naar elkaar en wellicht naar waarheid – een waarheid die zich ontvouwt in unieke antwoorden op die wie-waarom-vraag, soms samenklonterend tot een Antwoord met hoofdletter, waar we dan weer enkele decennia of zelfs eeuwen aan vast zitten – maakt dat we denken anders te zijn. Anders dan de anderen.

Maar het feit dat ‘jij’ een andere plaats op het toneel van het hier en nu inneemt dan ‘zij’ zegt meer over de voorwaarden van hier en nu – het script – en minder over jou of over hen. We zijn wel anders, eigenlijk zijn we alleen maar anders, heel de tijd. Ik ben alweer iemand anders dan toen ik begon aan dit verhaal en jij bent anders dan wie je was, toen en toen – ach, dat had je nu allemaal héél anders gedaan.

Hé, jij! Ben je er nog? Wat ik eigenlijk wilde zeggen is dat je anders bent omdat je nooit hetzelfde bent geweest. Anders zijn, ver-anderen, is een constante van leven. En daarin zijn jij en ik, en ieder ander, dan dus weer precies hetzelfde.

Even geen ik bij gratie van het niet-ik. Nu even niet. (Jij houdt bovendien toch niet van verhalen die uitlopen op dat “gezeik” van zogenaamd gekrenkte mensen die niet van Zwarte Piet houden. Wat jij wil, daar kunnen we het dan later nog eens over hebben.) Laat ik nu maar afsluiten door te zeggen dat het ook allemaal anders had kunnen zijn. ’T is tenslotte maar een sprookje.