Wat naast het wit met groene houthakkershemd, het naar twee kanten gekamde halflange witte haar en de volle baard het meeste opvalt is de huid onder zijn ogen. Gebruikte boterhamzakjes tot halverwege zijn wangen. Het is een fascinerend overschot aan vel, als een afgeworpen slangenhuid, met het verschil dat deze man de droge zakjes niet zomaar kan laten liggen en verruilen voor glad en glanzend.
Erg oud is hij niet, ik schat halverwege de zestig, misschien jonger. Bij mensen die een leven lang in Berlijn hebben doorgebracht is het soms moeilijk te zeggen. Zo’n type lijkt hij wel: een levenslange Berlijner. Een man die deze stad nog kende gedeeld door twee. De ogen boven de zakjes staren naar iets op de grond dat zich ongeveer een meter voor zijn voeten moet bevinden en dat meebeweegt terwijl hij loopt. Misschien is hij een mens van het nostalgische soort, dat met lede ogen aanziet hoe zijn Berlijn in iets verandert dat hij niet meer meent te herkennen. Ik weet niet precies hoe zwaar dat thema is; of het zoiets is als slecht weer, een geliefd onderwerp onder buurtgenoten die zich niet voor elkaar interesseren, maar in de rij voor de kassa niet te beroerd zijn om te beurtelings te zuchten en het hoofd te schudden, of dat het genoeg gewicht heeft om de wallen van een Ur-Berliner als slappe origami richting kin te trekken.
Het houthakkershemd is wat je een blikvanger zou kunnen noemen, niet per se vanwege de kleur en het bekende geblokte patroon – type grote vlakken en lijnen, niet het keurige soort met kleine blokjes dat zegt “ik ben een gewone man” – nee, het springt vooral in het oog vanwege de kou. Het is begin december en 2 graden, maar de man loopt met opengeknoopt overhemd en een wit T-shirt van de Lidl naar huis. Ik stel me voor hoe hij in de rij voor de kassa niet klaagt over het weer, zwijgend een beurtbalkje pakt, staart naar iets op de bodem, contant betaalt en misschien iets onverstaanbaars tegen de caissière mompelt. Dat hij dan zijn boodschappen in de Lidl-tas doet, de kou in stapt, en het gewicht van zijn leven naar huis draagt.
Je las zojuist eerste poging in een voorgenomen serie: Mens. Een reeks korte schetsen van echte en bijna echte mensen. Laat je me weten wat je er van vindt?
Mirthe van Popering 