Een lach in zichzelf

Hij buigt als ik langsloop, Boeddha. Hij heeft het kromme lichaam van een man op leeftijd, met wortels in de Levant of een andere plek waar bossen in antieke oorlogen zijn kaalgevreten en vergeten, oorlogen zo oud dat ze onschuldig lijken. Het kleverige bloed van v.C. is er schoongespoeld door vers geweld en de lach van Erdoğan, de bomen zijn vandaag woestijn en Boeddha rookt een sjekkie. Hij zit met in elkaar zinkende oude-mannen-benen voor de nachtwinkel, bot op bot op bierbank met een heel dun laagje woestijnkleurige huid en een grijze broek ertussen. Tijd in het gezicht, onzichtbare krulletjes om de mondhoeken; een lach in zichzelf. De buiging is er één naar niemand en het al en ik lach ook, in het voorbijgaan, om ernst en machtige mannen en mijn eigen sores, tot het over is en de kapotte klok in mijn slaapkamer zacht tikt, de wijzers stil blijven staan.

::